Dyament Antoni (1802–1885), ksiądz, notariusz kapituły gnieźnieńskiej, ur. 23 V w Kcyni, gdzie ojciec jego Antoni posiadał włókę chełmińską roli i piastował godność radcy miejskiego. Matką była Rozalia, z domu Sokulska. Ukończywszy gimnazjum w Poznaniu w r. 1824 i studia teologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim, otrzymał D. w Gnieźnie 1 VIII 1830 święcenia kapłańskie. Pierwszy rok służby duchownej spędził na wikariacie przy katedrze poznańskiej oraz przy boku swego dobroczyńcy i ojcowskiego przyjaciela, arcybiskupa Marcina Dunina. 5 X 1831 przeniesiony został do Gniezna. Tu zajmował do r. 1838 stanowisko dyrektora kancelarii arcybiskupiej, będąc jednocześnie kanonikiem kolegiaty św. Jerzego na zamku gnieźnieńskim; następnie objął notariat kapitulny. Był ponadto od 1839 r. penitencjarzem katedralnym.
Zapoznawszy się w kancelarii konsystorskiej ze stanem majątkowym archidiecezji, D. wydatnie się jej przysłużył w okresie przewlekłych rokowań z rządem pruskim około wykonania bulli »De salute animarum« z r. 1821, wprowadzającej obok innych zmian także nowe normy uposażeniowe dla duchowieństwa i instytucji kościelnych. Przede wszystkim zaś zaprowadził ład w interesach majątkowych kapituły, straszliwie powikłanych wskutek rozbiorów kraju i konfiskaty dóbr kościelnych. Dzięki jego wieloletnim, wytrwałym staraniom ustalone zostały poszczególne fundusze, zabezpieczone kapitały, wywindykowane prestacje i uratowane legaty. Pozyskał tedy D. w całej pełni uznanie i wdzięczność kapituły, która w r. 1842 postarała się dlań w Rzymie o tytuł notariusza apostolskiego, wysuwając go poza tym różnymi czasy kilkakrotnie, lubo bezskutecznie, na wakujące w kapitule kanonie.
Prawdziwy miłośnik książki, zgromadził D. z biegiem lat piękną bibliotekę. Przekazał ją testamentem kapitule, która tą drogą otrzymała inkunabuły i dużo cennych poloniców XVI i XVII wieku.
Zmarł 11 XII 1885 r. Pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu gnieźnieńskim św. Piotra.
Akta osobiste w Arch. kapitulnym w Gnieźnie; »Kur. Pozn.« 1881, 268.
Ks. Leon Formanowicz